Φόρτωση ...

Μικρό προλογικό σημείωμα του Δ.Καραμβάλη για τη ποιητική συλλογή "Για να τραγουδήσουν τα λουλούδια"

«Όχι, δεν θα βυθίσω στ’ απόνειρα

Όχι, δεν θα σκορπίσω στου ύπνου τα πλάνα»

 

Η ποιητική συλλογή «ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΟΥΝ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ», ώριμος καρπός της γνωστής ποιήτριας (και όχι μόνο) Βασιλικής Εργαζάκη, είναι μια υπεύθυνη κατάθεση λυρικής εξομολόγησης στα «άδηλα και τα κρύφια» της εσωτερικής αποθήκης της ψυχής της. Σ’ αυτήν μέσα, κοινωνεί τις χαρές και τις λύπες και στο αποστακτήριό της, καταθέτει το «ALTER EGO» της με στοχασμούς και με οράματα φορώντας «απρόσμενες πληγές». Το βίωμα ως σύλληψη και απόδοση της ζωής, η φύση που συμπορεύεται και συλλειτουργεί με τα δρώμενα, αυτό το «αίμα γραφής» γίνεται «Ρήγισσα γη» και ποτάμι και φως και λευκό περιγιάλι, ανάσα της στιγμής που αποκαλύπτει τα άλλα «βάθη της πηγής», προσκλητήριο ζώντων και νεκρών, δροσιά στης ζωής το καμίνι, κι από την άλλη μεριά μεράκι κι αγάπη και νόστος πατρίδας, και «το Έαρ της ψυχής το επιμένον» για μια ποιήτρια που δεν παραιτείται και δεν καταθέτει την ασπίδα της, απεναντίας μάχεται νύχτα και μέρα μ’ ένα ξεχωριστό εκφραστικό οπλοστάσιο, που αποζητά την άλλη φωνή των προσώπων, των πραγμάτων και των καταστάσεων.

 

«Στην άλλη άκρη της αυγής

την άγια ώρα

που φλέγονται τα κύματα

ιερουργούν τα βράχια».

 

Ποίηση εκ των ένδον, πνευματική ανθοφορία και διάσπαση και σχάση των οριζόντων, επικοινωνία του πάνω με τον κάτω κόσμο, διαρκής ανάφλεξη και μαρτυρία, εύρεση και απώλεια, «κήπος καιόμενος» και φως όπου τα άνθη και τα μυρωδικά κάπου ανταμώνουν με «της προσμονής τα εσώφυλλα» εκεί, όπου τα χρώματα και οι ψυχές μάχονται

«να λευτερώσουν το άπειρο».

 

Κάθε ποίημά της έχει μιαν απαράμιλλη εκφραστική συνοχή και αρμοδεσία, είναι παράλληλα το πνευματικό οδοιπορικό και η ιχνηλασία της ζωής και συνακόλουθα του θανάτου.

 

Ποίηση με χαρακιές και μετερίζια εκεί όπου ανταμώνουν «τα κενά και τα ρήγματα» και ξαναγίνονται παιδιά οι μεγάλοι και τα θραύσματα από παλιές φωτογραφίες γυρεύουν εναγώνια τον ερχομό και τη μετάληψη

«Η αρχαία Θεά, η προστάτιδα

η Μητέρα φωνή

 

Ανθισμένη».

 

Φωνή και ψυχή ανταμώνουν, ο μύθος με την ιστορία κάπου βρίσκονται μαζί και κάπου χάνονται, εναλλασσόμενα επίπεδα και «φλεγόμενα κύματα» που οδηγούν σε μια πανδαισία και «νυχτερινό υφαντούργημα» κι οι λέξεις και τα σχήματα, με μαστοριά δοσμένα από την ποιήτρια, «ταξιδεύουν οράματα» και πόθους πάντα με την ίδια κατεύθυνση και προορισμό

«στο Δήλιο νησί, το απαστράπτον».

 

Η χαρά, η ζωή, η αναζήτηση, η τέχνη, το όραμα, το φως, η γνώση και η αγάπη, τίτλοι ποιημάτων της, είναι και ταυτόχρονα προσδιοριστικοί παράγοντες και πυξίδα του ποιητικού της γίγνεσθαι. Εδώ να πούμε πως η ποιήτρια έχει μεταλάβει ευλαβικά από το έργο και την αποστολή του αείμνηστου Δημήτρη Κακαλίδη, γόνιμα επηρεασμένη και εξακτινώνουσα την οραματική του επίγνωση.

 

Μια ποίηση με προσωπικό τρόπο και έκφραση, μια διείσδυση στο κύμα και το εργαστήρι του «αρχέγονου φωτός». Η Βασιλική Εργαζάκη συγχωνεύει, βυθίζεται και αναδύεται «στα μονοπάτια του χρόνου» και του Σύμπαντος με μιαν ενατένιση και ανα-μέτρηση του καιρού με το χρόνο πραγματοποιώντας απολογισμούς και θυσίες και οδύνες που «κινούν για την άμαχη μάχη» με χίλιες δυο φωνές, με περιστύλια και με πρόσφορα δώρα κι αντίδωρα μιας ψυχής με αναζητήσεις και μνήμες και με χνάρια εκεί όπου «πενθούν οι συχνότητες των ήχων».

 

Μια ποίηση που ανανεώνει το αλφαβητάρι του πόνου και ταξιδεύει καημούς και όρκους και οράματα, που αναζητά τον «Μάριο που σκοτώθηκε στην αυλή του σχολείου του από σφαίρα αδέσποτη», τη φίλη της Βούλα που «μεσ’ στους ανθρώπους τον Άνθρωπο βρίσκει», την Πλοηγό Ελλάδα με τα πανανθρώπινα ιδανικά που υπάρχει σαν Οδύσσεια και σαν Αναδυόμενη

«Να οδηγώ, Ευρώπη

το άρμα σου

 

Στην άχρονη σπείρα

της φωτεινής σου ανέλιξης».

 

Μια ποίηση ευθύνης και αγωνιστικού παλμού.

Δημήτρης Καραμβάλης

Δοκιμιογράφος