"Ποίηση είναι ο λόγος που λυτρώνει..." - Η ομιλία της Βασιλικής Εργαζάκη

Για εμάς στον Όμιλο η Ποίηση ειναι το ύψιστο πεδίο Τέχνης.

Επειδή όμως η Ποίηση είναι πρώτα από όλα βίωμα, τη ζεις, την αναπνέεις, περνάει μέσα σου, ας αφήσουμε εδώ τα λόγια μέλους του Λογοτεχνικού μας Εργαστηρίου να μιλήσουν:

" (....) Πριν από 24 χρόνια, είχα την τύχη να βρεθώ στον Όμιλο Εξυπηρετητών. Βρέθηκα εκεί, γιατί είχα κάποιες φιλοσοφικές αναζητήσεις και την ανάγκη να γνωρίσω τον εαυτό μου. Δεν είχα τότε ιδέα, για το πολύπλευρο και το σημαντικό έργο που γίνεται στον Όμιλο. Το συνειδητοποίησα μετά, όταν άρχισα να ξεφεύγω λίγο από τους περιορισμούς και τα θέλω μου.

Είχα και την τύχη να κάνω πολλές συζητήσεις με τον Υπεύθυνο και νυν Πρόεδρο του Ομίλου. Μια μέρα λοιπόν, στο γραφείο του, κι ενώ του διάβαζα μια εργασία σχετική με τον εαυτό μου, με σταμάτησε λέγοντάς μου: «Θα γράφεις Ποίηση. Μέσα απ’ αυτήν θα προχωρήσεις...»

Πήρε ένα βιβλίο από την βιβλιοθήκη, το άνοιξε σε μια τυχαία σελίδα και μου διάβασε ένα ποίημα του Δασκάλου και ιδρυτή του Ομίλου, Δημήτρη Κακαλίδη. Έμεινα έκπληκτη! Μα τι λέει, σκέφτηκα… Είναι δυνατόν, εγώ, να γράψω ποίηση;

Κι ύστερα, θυμήθηκα ένα τετράδιο ποιημάτων που είχα στα μαθητικά μου χρόνια, που έγραφα ποιήματα και που κάποτε το πέταξα στη φωτιά, μη τύχει και το βρει κανείς και τα διαβάσει… Τα θεωρούσα ασήμαντα, φευγαλέες αποδράσεις, που τελικά παρασύρθηκαν από τη ροή της ζωής μου και θάφτηκαν στα κατάβαθα της μνήμης μου. Κι ήρθε σ’ εκείνο το ραντεβού να τα ανασύρει…

Κι έτσι ξεκίνησα να γράφω. Θυμάμαι το πρώτο ποίημα… Το πήγα με χαρά στον κο Ανδρέα. «Δεν είναι καλό» μου είπε, «να το δουλέψεις κι άλλο». Το ’γραψα και το ξανάγραψα πολλές φορές... Κάθε φορά μου έλεγε: «Δεν έχει μέσα λύτρωση. Πρέπει να του δώσεις λύτρωση». Ποίηση, μου ’λεγε, είναι ο λόγος που λυτρώνει καθώς η ψυχή πάλλεται στο μεγαλείο της Οντότητας. Είναι το ύψιστο πεδίο της Τέχνης.

Άρχισα λοιπόν να γράφω με διαφορετικό τρόπο… Να ξεφεύγω από τον εαυτό μου και να ενώνομαι με τους άλλους ανθρώπους. Πάντα μαζί με το ολοκληρωτικό ενδιαφέρον και την καθοδήγηση του Υπεύθυνου του Ομίλου.

Παρατήρησα πως ο λόγος γίνεται Ποίηση, όταν ακολουθεί την ψυχή στις διαδικασίες που εκείνη περνάει, μέχρι να βρει το δρόμο της. Κι η ποίηση, συνοδεύοντάς την στη περιπλάνησή της αυτήν, την βοηθά να περάσει λιγότερο οδυνηρά τη λύπη της… Να βιώσει πιο ισορροπημένα τη χαρά της... Έτσι, ανάγει την ψυχή και την λυτρώνει…

Για μένα, αλλά και όλους εμάς, τη λογοτεχνική ομάδα του «Ομίλου Εξυπηρετητών», που μαθητεύουμε, που έχουμε μάθει να είμαστε καλά βοηθώντας τους άλλους, σημασία έχει να εκφράζεται ο λόγος με τρόπο που να παίρνει ανάσες η ψυχή και η πραγματικότητα όραμα, δίνοντας, μέσα από τους στίχους μας, ανάσες και οράματα στην ανθρωπότητα που υποφέρει…

Κι είναι αυτό η παρακαταθήκη, το όραμα, που άφησε στον τομέα της ποίησης και της λογοτεχνίας ο Δάσκαλος και Ποιητής Δημήτρης Κακαλίδης.

Τον Ευχαριστούμε γι’ αυτό."

Βασιλική Εργαζάκη, ποιήτρια,
μέλος του Ομίλου και του Λογοτεχνικού Εργαστηρίου,
(από την ομιλία της στην εκδήλωση του περιοδικού ΚΕΛΑΙΝΩ, στην ΕΕΛ, στις 03 Μαρτίου 2019)