"Αυτό που κατάλαβα λοιπόν είναι πως είναι απλό, αρκεί να θέλουμε... Να θέλουμε να αλλάξουμε και να είμαστε καλά." - Εντυπώσεις για το βιβλίο "ΑΠΛΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;"

Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω στον Όμιλο, ψυχολογικά δεν ήμουν καθόλου καλά. Ήταν το τελευταίο μου χαρτί πριν ξεκινήσω τα χάπια, όπως μου είχε συστήσει ο ψυχολόγος που πήγαινα τότε. Η ηρεμία και η απλότητα που είχαν οι άνθρωποι εκεί ήταν αυτό που με έκανε να κάτσω να ακούσω τι έχουν να μου πουν.

Παρατηρητή και διαλογισμό το πρώτο πράγμα που μου συνέστησαν να κάνω. "Άννα μου είσαι μια χαρά, απλά πρέπει να αλλάξεις το τρόπο που βλέπεις την ζωή”. ''Όχι, δεν είμαι”, επέμενα. Τους παρουσίαζα τα πιο τραγικά πράγματα που σκέφτομαι: την επιθυμία μου να αυτοκτονήσω για να ηρεμήσω πια... Και η αντίδραση τους ήταν πάντα η ίδια: ηρεμία στο βλέμμα τους και απλότητα. Το ξανατονίζω: “Βρε μια χαρά είσαι, έλα να κάνουμε μια χαλάρωση και θα σου φύγουν αυτές οι σκέψεις”, μου έλεγαν... Και όντως, πήγαινα στα μαύρα μου τα χάλια κάθε φορά και έφευγα από εκεί πάντα ανάλαφρη και πιο δυνατή, χωρίς να μου πουν κάτι ιδιαίτερο ή να αναλύσουμε τα παιδικά μου χρόνια. Με μια χαλάρωση, με μια παρατήρηση...

Αυτό με έκανε να θέλω να κάνω πράξη αυτά που μου έλεγαν, και έτσι ξεκίνησα τον παρατηρητή. Ανακάλυψα πολλά πράγματα για εμένα μέσα από αυτό. Για εμένα το πιο βασικό ήταν ότι όντως έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζω μια οποιαδήποτε κατάσταση βιώνω. Μέσα από την παρατήρηση το άλλαζα αμέσως και έβλεπα ότι τα πράγματα εντέλει ήταν απλά. Έκανα μια χαλάρωση και καταλάβαινα την ένταση που έχω στο σώμα μου και αμέσως κατάφερνα να την ηρεμήσω. Έτσι απλά με μια θεώρηση, με μια απλή συγκέντρωση.

Υπηρεσία το επόμενο πράγμα που μου συνέστησαν, να ανταποκρίνεσαι στην ανάγκη του συνανθρώπου σου και να τον βοηθάς. Και όντως, όταν ξεκίνησα να το κάνω, έβλεπα ότι όλους μας βασανίζουν τα ίδια πράγματα, και όταν το έβλεπα σε έναν άλλον μπορούσα να τον ηρεμήσω και ταυτόχρονα ηρεμούσα κι εγώ. Γιατί; Γιατί ταυτόχρονα βοηθούσα κι εμένα... έτσι απλά.

Έμαθα και μαθαίνω ακόμα με τρία απλά πράγματα που έβαλα στην καθημερινότητα μου να είμαι ήρεμη, να ζω την ζωή μου, την κάθε μου στιγμή, απλά και μόνο επειδή κάνω παρατηρητή. Να κατανοώ τους ανθρώπους και τις λειτουργίες τους και να καταλαβαίνω ότι όλοι είμαστε το ίδιο, οπότε να μην μπορώ να κρατήσω και πολύ τον θυμό και την απογοήτευση μου απέναντι τους. Έμαθα να ακούω το σώμα μου και τις ανάγκες του μέσα από την χαλάρωση. Το πιο βασικό, έμαθα ότι τελικά είχαν δίκιο, είμαι καλά, είμαι δυνατή, απλά όταν πέρναγα καταστάσεις άσχημες το ξέχναγα, χανόμουν και ταυτιζόμουν με τα συναισθήματα μου και δεν μπορούσα να το δω.

Κάθε Δευτέρα ο κος Ανδρέας είναι εκεί να συζητήσουμε ότι μας απασχολεί. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα. Μπαίνω στο δωμάτιο και βλέπω έναν άνθρωπο με πολύ αυστηρή, σοβαρή παρουσία που όταν άρχισε να μιλάει η φωνή του έβγαζε μια ηρεμία και αγάπη... ΑΓΑΠΗ, δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς, για όλους, για ότι λέγαμε, και για το πιο κουλό που μας ερχόταν στο μυαλό. Απλά καθόταν και μας άκουγε με την ίδια σοβαρότητα και προσοχή σε ότι απορία είχαμε. Μας έλεγε αυτά που προανέφερα και αυτά που περιγράφει το βιβλίο, δικές του ομιλίες είναι. Μας έδειχνε το τρόπο πώς στην καθημερινότητα μας στα πιο απλά πράγματα μπορούμε να τα κάνουμε πράξη.

Νιώθω πολύ τυχερή που βγήκε αυτό το βιβλίο και περιμένω πώς και πώς να βγει και δεύτερο γιατί δυστυχώς δεν μπορούσα να πηγαίνω κάθε Δευτέρα εκεί. Τώρα τα έχω μαζεμένα και πάντα στην τσάντα μου. Το διαβάζω κάθε φορά που με απασχολεί ένα θέμα, σαν να μου υπενθυμίζει την απλότητα που πρέπει να έχω στις λειτουργίες μου, και με επαναφέρει στο τώρα, με αποταυτίζει από οποιοδήποτε συναίσθημα έχω εκείνη την στιγμή.

Έχω δώσει αυτό το βιβλίο σε δύο φίλους μου επίσης, οι οποίοι δεν έχουν έρθει ποτέ στον Όμιλο, ούτε έχουν ακούσει καν για το τι κάνουμε εκεί, και πήρα δύο διαφορετικές αντιδράσεις. Ο ένας φίλος μου το αγάπησε και το έχει και αυτός πάντα μαζί του: «Τι ωραία πράγματα είναι αυτά που λέει ρε Άννα... και το κουλό είναι ότι τα ξέρουμε ήδη... αλλά δεν τα κάνουμε... και εδώ τα περιγράφει απλά και εύκολα μπορούμε να τα βάλουμε στην ζωή μας...». Η άλλη αντίδραση της φίλης μου ήταν: «Ρε συ Άννα, τα λέει πολύ ωραία και όντως ναι, είναι απλά να τα βάλουμε στην ζωή μας, αλλά και από την άλλη δεν είναι απλά... έχει δύο διαφορετικές έννοιες ο τίτλος... “Απλό δεν είναι;” και "Απλό ΔΕΝ είναι”...».

Αυτό που κατάλαβα, η διαφορά που είχαν οι δύο μου φίλοι ήταν η θέλησή τους. Ο φίλος μου ήδη ήθελε και τον έτρωγε μέσα του (πριν πάρει αυτό το βιβλίο στα χέρια του) να αλλάξει, και η άλλη μου φίλη απλά είχε μια περιέργεια να το διαβάσει αλλά δεν ένιωθε μέσα της την ανάγκη να αλλάξει τις λειτουργίες της, αλλά παρόλα αυτά, μου ζήτησε να το κρατήσει γιατί κάτι βλέπει διαφορετικό, μου είπε, και θα ήθελε να το ξαναδιαβάσει κάποια στιγμή.

Αυτό που κατάλαβα λοιπόν είναι πως είναι απλό αρκεί να θέλουμε... Να θέλουμε να αλλάξουμε και να είμαστε καλά. Έχουμε συνηθίσει να είμαστε στην μιζέρια και στην γκρίνια και όταν δεν τα έχουμε αυτά μας κακοφαίνεται. Μας είναι άγνωστο στην αρχή και προσπαθούμε να το υποβιβάσουμε λέγοντας ότι όχι δεν είναι έτσι, είναι φυσιολογικό να έχεις κακία και θυμό αφού δεν πάνε καλά πράγματα, ρίχνοντας την ευθύνη στην κοινωνία και το κράτος.

Όταν θελήσουμε να αλλάξουμε, αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι είναι όλα ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ και τα πράγματα είναι απλά!!

A. Π., 02-11-2023